Astiu, Abigia, imbidia
Chie cheret passare mala vida
E no connoscher die de lugore
Astiu proat pro onzi cosa
bida
Chena ischire chi s’ agatat s’ amore
Totu est malu, finas
s’ abba ranchida
Passende tempus sempr’ e mal’ umore
Gai che passat siat nocte che die
Chilchende de c’ ogare oj’ a tie.
No si faghet mancare
s’ abigia
Pessende d’ esser de
sa terra faru
Totu li deven .. che a maladia
Connoschet solu de isse
s’ imbaru
Su mere paret d’ esser
in sa mia,
in donzi logu s’
unicu e raru
inue ponet passu
brujat terra
no balet de un’ omine
sa perra.
Pustis che finit de
fele drommidu
Figadu e intragnas
soltas male
S’ imbidia isse l’at cossimidu
D’ esser in terra peus animale
De su tempus passadu e finidu
Li restat intr’ e
coro temporale
Aite no cumprendet
chi pretesa
D’ esser su menzus.. iscurat sa bellesa?